Zorgzame Kerk, met afstand nabij

Zorgzame Kerk, met afstand nabij
In deze rubriek schrijven verschillende Open Hoffers prikkelend of merkwaardig waardoor je net als in een labyrinth ‘naar binnen gezogen’ wordt, je soms verdwaalt, maar als goede verstaander er ook weer heelhuids uitkomt.

Mijn naam is Sam One, journalist van beroep en sympathisant van De Open Hof. Zo nu en dan verwoord ik mijn mening en ervaringen over ‘Zorgzame Kerk’, want dat zegt uw wijkgemeente te zijn. Sinds afgelopen maart is een belangrijk middel waarmee zorgzaamheid tot uiting komt in de ban gedaan: samenkomen werd van helpend ineens bedreigend. Dus ging men naarstig op zoek naar andere (oude) vormen van aandacht voor elkaar. De kerstgroeten zijn daar een praktisch voorbeeld van. Fijn weer iets op de deurmat te horen vallen en die sliert met kaarten te kunnen aanvullen. Beeldbellen, dat kan nu inmiddels  iedereen zonder schroom om zichzelf(fie) of je (scherm)achtergrond. 

Tijdens een beeldbelsessie met Marta en Marja, tweelingzussen, sinds jaar en dag lid van de Open Hof, doemde de vraag op of we de afgelopen maanden oprechter in contact zijn geworden, meer puur of zuiver? Wellicht wel in de spaarzame contacten die er nog zijn.  ‘Maar er is ook veel contact verwaterd’, stelt Martha. ‘Ik heb verschillende mensen veel minder of zelfs tijden niet gezien of gesproken’. ‘Is dat een gemis of zuivering’, vraagt Marja zich hardop af… Belrondes door predikant en wijkmedewerkers leveren soms zorgzame pareltjes op, maar ik hoor hen ook zuchten boven die lijst met namen en dat verhitte toestel aan hun oor. ‘Ik hoor mijzelf steeds dezelfde vragen stellen, en het antwoord is vaak ook weinig origineel’, erkent een nu-even-niet-bezoek-dame. Of geldt ook voor deze beste bedoeling: less is more?

En is het cancelen van vrijwel alle activiteiten een gemis? Houden we nu aan het eind van de dag tijd over? ‘Nee, eigenlijk niet’, erkent Onesie, tienerdochter van meelevende Open Hoffers. ‘Ik vul de vrijgekomen tijd in met dingen voor mijjezelf, en dat zie ik mijn ouders en grootouders ook doen: puzzels, series, lezen. Maar ook spelletjes, klussen, crea, enzo.’ Een mooi rijtje met vermakelijke zaken. Is het quality-time geworden? ‘Tja, als je ze vermakelijk noemt dan suggereert dat enige vluchtigheid’, reageert kerkbestuurder Nico de Mus. ‘Bij kwaliteit denk ik in termen van bestendigheid: verbinding, omzien, compassie. Dat kan prima ontstaan onder een spelletje of door voor iemand een klus te klaren nu je daar de tijd voor hebt. Ik hoor steeds meer verhalen waaruit blijkt dat je ook met, of juist door, anderhalve meter afstand elkaars hart kunt verwarmen.’ 
terug